مقایسه سرور های HPE با سرور های Dell

مقایسه سرور های HPE با سرور های Dell

در این مقاله، ما در مورد مقایسه سرورهای HPE و سرورهای Dell صحبت خواهیم کرد و برخی از خصوصیات و ویژگی های مختلفی را که تامین کننده ، مدیر سیستم یا مدیر مرکز داده در هنگام تصمیم گیری در نظر میگیرد را مقایسه می کنیم.

مقایسه سرورهای HPE با Dell : فاکتور ها

پشتیبانی

سرو های Dell

Dell نیاز به یک برنامه پشتیبانی پرداختی برای دانلود هر گونه به روزرسانی ها یا Firmware ندارد و همچنین یک سایت بصری فوق العاده برای پیدا کردن هر گونه به روز رسانی ها را برای سیستم شما ارائه می دهد.

علاوه بر این، Dell Prosupport در حوزه فناوری اطلاعات به عنوان یکی از برنامه های پشتیبانی قابل اطمینان است. اگر بخواهید از آن حمایت کنید، pro support یک سرمایه گذاری ارزشمند است.

سرورهای HPE

HPE نیاز به یک قرارداد خدمات/پشتیبانی برای دانلود هر گونه به روز رسانی ها یا Firmware جدید دارد. حتی اگر این قرارداد انجام شود ممکن است در پیدا کردن Support drivers و Firmware از طریق پلتفرم HP دچار مشکل شوید. علاوه بر این، زنجیره تامین جایگزین قطعات در HPE همیشه قابل اطمینان نیست، هر چند که در سال های اخیر بهبود یافته است. به طور کلی کار با وب سایت HPE نیز برای استفاده از اطلاعات یا پشتیبانی دشوار است.

گزینه مطلوب : Dell

قابلیت اطمینان :

سرورهای Dell

این عجیب نیست که سرور های Dell سال ها بدون آسیب دیدگی کارایی لازم را به عمل آورده اند. Dell EMC بسیار هوشیارانه عمل می کند تا جایی که سرورهای خود را به طور مداوم بهبود می بخشد و محصولات اخیر آن، گواهی  بر این مسئله اند.

سرورهای HPE

بر اساس یک نظرسنجی انجام شده در اواسط سال 2017، سرورهای HP proliants تا حدود 2.5 برابر سرورهای Dell خرابی داشته اند. به گفته این سیستم، سیستم های HPE با هشدارهای پیش بینی شده برای قطعاتی که در معرض خطر قرار می گیرند، کارکرد خوبی را انجام می دهند (یک نوع عیب یابی توسط سیستم های هشدار دهنده در HPE را در این مقاله مشاهده می کنید.). به سرمایه گذاران این اجازه را می دهد تا قطعات آسیب دیده را قبل از بدتر شدن وضعیتشان تعمیر و یا جایگزین کنند. علاوه بر این، خط تولید سرورهای superdome  از HPE نشان دهنده قابلیت اطمینان باور نکردنی می باشد. بنابراین برای بار های کاری big data ، راه حل های HPE قابل اطمینان به نظر می رسند. خط تولید سرور های Apollo از HPE و سرورهای جدیدتر Proliant برای کاربران قابلیت اطمینان بلند مدتی را فراهم می کنند. در نظر داشته باشید که در حال مقایسه سرورهای HPE با Dell می باشید.

گزینه مطلوب : Dell

قیمت

سرورهای Dell

اکثر کاربران به هنگام مذاکره با شرکت Dell از انعطاف پذیری کم در قیمت محصولات خبر می دهند. هر چند Dell با مشتریان دائمی و مهم تر مذاکرات بهتری انجام می دهد. در سال های گذشته Dell مقرون به صرفه تر بود، اما این روزها تفاوت قیمت اندکی دیده می شود.

سرورهای HPE

HPE معمولا انعطاف پذیری بیشتری در قیمت ها دارد، اگرچه نقل قول های اولیه در اکثر موارد شبیه به Dell است. در بیشتر موارد، رابطه شما با فروشنده، عامل مهمتر خواهد بود.

گزینه مطلوب : بستگی دارد

اگر شما مشتری دیرینه یکی از دو شرکت هستید و یا با آن ها تجارت می کنید، احتمالا می توانید معامله ای بسیار خوب داشته باشید.

ابزار های مدیریتی :

ابزار مدیریت HPE ، iLO است و ابزار مدیریت Dell ، iDRAC می باشد. هر دو سیستم پیشرفت زیادی برای ارائه ویژگی های مشابه مانند پشتیبانی از HTML5 داشته اند. در سال های گذشته تفاوت های زیادی وجود داشت اما امروزه پیاده سازی IPMI به اندازه کافی به عنوان یک عامل تعیین کننده قابل توجه نیست.

سرورهای Dell

iDRAC در نسل های اخیر راه زیادی را طی کرده است. با وجود iDRAC 7 شما دیگر به java نیازی ندارید. هر چند رابط کاربری گرافیکی (Graphic User Interface) Dell به خوبیِ رابط کاربری گرافیکی جدید ILO نمی باشد. تا آنجا که License اجازه می دهد ، iDRAC از License فیزیکی استفاده می کند که می تواند در بازار ثانویه خریداری شود و از طریق OEM پس از end-of-life از قفل شدن مجدد جلوگیری می کند. عموما به روز رسانی ها در iDrac کمی طولانی تر هستند، و به نظر می رسد به طور کلی از iLO کمی کندتر است. با توجه به پیشینه قبلی، iDRAC یک ابزار مشابه برای RIS دارد که OpenManage Essentials نامیده می شود، هرچند هر دو بر روی برخی از نسخه های مرورگر مشکلاتی را دارند.

سرورهای HPE

ILO استاندارد در محصول گنجانده شده است، اما برای دستیابی به ویژگی های پیشرفته تر(i.e. post console session) نیاز به یک License دارد، که اگر سرورهای شما end-of-life شده باشند، از طریق OEM می تواند شما را مسدود کند ؛ شما نمی توانید نمونه پیش تر استفاده شده را خریداری کنید. بعضی از کاربران ادعا می کنند که شما فقط باید یک کلید خریداری کنید زیرا شما می توانید کلید پیشرفته چندین سرور را مجددا استفاده کنید، اما این در برابر شرایط سرویس است؛ شما باید کلیدهای جدیدی درست مثل iDRAC خریداری کنید. به طور کلی، GUI در ILO به نظر می رسد بصری تر است و این پلتفرم کمی سریع تر به نظر می رسد.

گزینه مطلوب : HPE

نتیجه نهایی :

در نهایت ، HPE و Dell شرکت های نسبتا مشابه با پیشنهادات مشابه هستند، و بنابراین در مقایسه با سرورهای Dell و سرورهای HPE ، نمیتوان گفت کدام یک برتری دارند. تفاوت های بزرگی در ساختار کیفیت ، قیمت ، یا قابلیت اطمینان در هر دو شرکت وجود ندارد ، بطوریکه می توان بهترین آنها به صورت موردی ارزیابی نمود.

با این حال، سهولت جایگزینی قطعات و دریافت پشتیبانی مؤثر، باعث می شود Dell سرور انتخابی ارائه دهنده ما هنگام ارزیابیمان از سرور های Dell با سرور های HPE باشد.

انواع سوئیچ مجازی و نحوه پیکربندی آن ها در Hyper-V (قسمت چهارم)

در خصوص با تکنولوژی مجازی سازی در مقاله قبل آموزش ایجاد Checkpoint ها در Hyper-V را در اختیارتان قرار دادیم در این مقاله قصد داریم درباره ی انواع سوییچ مجازی و نحوه پیکربندی آن ها در Hyper-V صحبت کنیم.

انواع سوییچ مجازی

در ویندوز سرور 2016 همانند نسخه های پیشین، Hyper-V هنوز هم همان سه نوع شبکه را در ایجاد یک سوئیچ مجازی جدید دارد: شبکه External، Internal و Private.

شبکه External هنگامی استفاده می شود که شما می خواهید به ماشین مجازی اجازه دسترسی به شبکه فیزیکی را بدهید. اساسا یک آداپتور شبکه فیزیکی به سوئیچ مجازی اخنصاص داده می شود و Hyper-V کنترل و دسترسی بین ماشین های مجازی که در حال استفاده از شبکه مجازی و آداپتور شبکه روی کامپیوتر Host هستند را به عهده می گیرد.

Hyper-V در ویندوز سرور 2016 پشتیبانی لازم را برای آداپتورهای شبکه Wireless فراهم می کند هنگامی که یک شبکه مجازی External استفاده می شود.

هنگام ایجاد یک شبکه External ، با انتخاب Allow management operating system to share this network adapter می توانید مشخص کنید که آداپتور شبکه External را با کامپیوتر Host به اشتراک بگذارید. اگرچه این گزینه برای محیط های تست و توسعه مناسب است ولی مثالی واضح است برای زمانی که فقط یک آداپتور شبکه فیزیکی وجود دارد ؛ توصیه شده است از یک آداپتور شبکه فیزیکی اختصاصی یا یک آداپتور شبکه مجازی برای کامپیوتر Host ، و یک آداپتور شبکه فیزیکی یا یک آداپتور شبکه مجازی متفاوت در هر شبکه خارجی ، بر اساس نیازهای شبکه های هاست Hyper-V استفاده شود. برای مثال ، برای پشتیبانی از Cluster یا ترافیک Live Migration.

شبکه دوم ، با نام شبکه Internal ، ارتباطات بین تمام ماشین های مجازی را میان خودشان همچون ارتباط با کامپیوتر Host برقرار می کند. این شبکه یک آداپتور شبکه فیزیکی متصل ندارد.  وقتی که ماشین ها نیاز به دسترسی به شبکه Local و محدود دارند این شبکه برای سناریوهای تست و توسعه بسیار رایج است. همچنین یک NIC در پارتیشن Parent ایجاد می کند. به مدیران اجازه پیکربندی شبکه برای دسترسی به ماشین های متصل شده به همان شبکه Internal را می دهد.

شبکه های Private یک آداپتور شبکه فیزیکی ندارند. این شبکه تمام ارتباطات در ماشین های مجازی را محدود می کند. آن ها هنگام استفاده از شبکه Private دسترسی به Host و شبکه فیزیکی ندارند. تنها ترافیک شبکه موجود در یک شبکه Private ،  ترافیک بین ماشین های مجازی آن است.

هنگام افزودن یک سوییچ مجازی برای چندین ماشین مجازی ، ممکن است به حدی از جداسازی بین ماشین ها نیاز داشته باشید. برای مثال ، وقتی شما یک شبکه Internal را برای 20 ماشین مورد استفاده قرار می دهید ، شما می توانید آن ها را در دو گروه 10 تایی از ماشین های مجازی قرار دهید. در یک شبکه فیزیکی ، این به عنوان (Virtual local Area Networks (VLAN شناخته می شود. اگر آداپتور شبکه فیزیکی شما پشتیبانی می کند ، شما می توانید همین کار را از طریق Hyper-V با راه اندازی تمام ماشین های مجازی با همان VLAN ID انجام دهید.

وقتی یک سوییچ مجازی را در یک ماشین مشخص می کنید ، یک ویژگی دیگر وجود داد ، اینکه می توانید یک QoS Policy که به نام مدیریت پهنای باند شناخته می شود را ایجاد کنید. با استفاده از این ویژگی شما می توانید میزان استفاده از شبکه به ازای هر ماشین مجازی را به وسیله ی تنظیمات مقادیر حداکثر و حداقل محدود نمایید به طوری که Hyper-V می تواند مصرف پهنای باند را در زمان رسیدن به محدودیت تعیین شده مسدود نماید. یا برعکس به وسیله ی اضافه کردن یک پهنای باند بالای رزرو شده مطمئن شوید که ماشین شما یک Workload اختصاصی را بر روی شبکه در اختیار دارد.

نحوه پیکربندی سوئیچ مجازی در Hyper-V

مراحل زیر روند ایجاد یک سوئیچ مجازی جدید و راه اندازی تنظیمات معمول آن را پوشش می دهد.

ایجاد سوئیچ مجازی با استفاده از Hyper-V Manager :

  1. برای ایجاد یک سوئیچ مجازی جدید، Hyper-V Manager را باز کرده و در سربرگ Action گزینه Virtual Switch Manager را انتخاب می کنیم.

پس از کلیک روی Virtual Switch Manager، انواع سوئیچ هایی را که می توانید ایجاد کنید نمایش می دهد. بر اساس نیاز، شما می توانید سوئیچ مجازی را انتخاب کنید. نوع سوئیچ مجازی که می خواهید ایجاد کنید را بین سه گزینه External، Internal یا Private انتخاب کنید و بر روی Create Virtual Switch کلیک کنید، همانطور که در تصویر زیر نشان داده شده است:

پیکربندی External Vritual Switch

سوئیچ مجازی External اجازه می دهد تا ماشین های مجازی روی Host به سایر سیستم ها در VLAN یا شبکه سوئیچ استاندارد دسترسی یابند. تصاویر زیر ایجاد شبکه سوئیچ مجازی External در Hyper-V روی ویندوز سرور 2016 را نشان داده است.

برای ایجاد سوییچ مجازی External آن را انتخاب کنید و روی Create Virtual Switch کلیک کنید.

در این قسمت یک نام و توضیحاتی برای سوییچ ایجاد شده انتخاب کرده و روی OK کلیک کنید.

اکنون یک پیام هشدار برای اتصال به یک شبکه ایجاد شده را دریافت خواهید کرد روی yes کلیک کنید.

بعد از انتخاب Yes سوییچ مجازی External جدید در بخش Virtual Switches در نوار سمت چپ ایجاد می شود می توانید روی سوییچ مجازی کلیک کرده و و آن را بررسی کنید.

توجه: برای ایجاد یک سوئیچ External، شما یک کارت شبکه فیزیکی اختصاصی در ماشین Host دارید.

پس از ایجاد سوئیچ External، می توانید در Network Connections کارت شبکه مجازی ایجاد شده را فعال کنید.

پیکربندی ماشین مجازی برای سوییچ External :

به Hyper-V Manager و تب Virtual Machines بروید و ماشین را برای پیکربندی سوئیچ External انتخاب کنید و روی ماشین راست کلیک کرده و سپس به  Settings بروید.

پس از انتخاب Settings ، به بخش Network Adapter بروید. در اینجا می توانید در بخش Virtual Switch ، سوییچ External ایجاد شده را انتخاب کنید.

در حال حاضر آدرس ip ماشین مجازی **.192.168.103 را همانطور که در زیر ذکر شده، پیکربندی کنید. ماشین فیزیکی از قبل به عنوان آدرس IP متفاوت **.192.168.102 پیکربندی شده بود.

در حال حاضر شما می توانید پینگ آدرس IP  External از ماشین مجازی را بگیرید.

پیکربندی سوئیچ Private :

برای ایجاد یک سوئیچ مجازی جدید، Hyper-V Manager را باز کرده و در سربرگ Action گزینه Virtual Switch Manager را انتخاب می کنیم.

پس از کلیک روی Virtual Switch Manager، انواع سوئیچ هایی را که می توانید ایجاد کنید نمایش می دهد. بر اساس نیاز، شما می توانید سوئیچ مجازی را انتخاب کنید. نوع سوئیچ مجازی که می خواهید ایجاد کنید را بین سه گزینه External، Internal یا Private انتخاب کنید و بر روی Create Virtual Switch کلیک کنید، همانطور که در تصویر زیر نشان داده شده است:

Private را انتخاب کنید و بر روی Create Virtual Switch کلیک کنید. شما می توانید نام را تغییر دهید و بر روی ok کلیک کنید.

پیکربندی ماشین مجازی برای سوئیچ Private:

به Hyper-V Manager و تب Virtual Machines بروید و ماشین را برای پیکربندی سوئیچ Private انتخاب کنید و روی ماشین راست کلیک کرده و سپس همان تنظیماتی که برای سوییچ external انجام دادیم اینجا نیز به کار می بریم.

در اینجا دو ماشین مجازی برای پیکربندی Private Switch ایجاد شده ، آدرس IP پیکربندی شده به عنوان 192.168.102.183 و 192.168.102.141 و آدرس ip DNS مورد نیاز نیست. پس از پیکربندی آدرس IP، شما قادر خواهید بود که ip ماشین را ping کنید.

سوئیچ internal :

پس از کلیک روی Virtual Switch Manager، انواع سوئیچ هایی را که میتوانید ایجاد کنید نمایش می دهد. بر اساس نیاز، شما می توانید سوئیچ مجازی را انتخاب کنید. نوع سوئیچ مجازی که میخواهید ایجاد کنید را بین سه گزینه External، Internal یا Private انتخاب کنید و بر روی Create Virtual Switch کلیک کنید، همانطور که در تصویر زیر نشان داده شده است:

در این قسمت یک نام و توضیحاتی برای سوییچ ایجاد شده انتخاب کرده و روی OK کلیک کنید.

وقتی که شما یک سوییچ Internal ایجاد کردید، می توانید آداپتور شبکه را در اتصالات شبکه فیزیکی ماشین ببینید ، همانطور که در زیر نشان داده شده است.

پیکربندی ماشین مجازی برای سوئیچ Internal:

به Hyper-V Manager و تب Virtual Machines بروید و ماشین را برای پیکربندی سوئیچ Internal انتخاب کنید و راست کلیک کرده و به setting رفته و همان تنظیماتی که برای سوییچ های external / Private انجام دادیم اینجا نیز به کار میبریم.

برای سوییچ Internal ما به پیکربندی آدرس IP بر روی هم آداپتور شبکه سوییچ Internal ماشین فیزیکی و هم آداپتور شبکه ماشین مجازی در همان سری از آدرس IP نیاز داریم. سوییچ Internal قادر به Ping کردن آدرس IP ماشین فیزیکی است. همانطور که در تصویر زیر مشاهده می کنید.

Ping از Hyper-V

Ping از ماشین مجازی

پیکربندی از طریق سوییچ  مجازی Hyper-V بسیار ساده و آسان خواهد بود. سوییچ مجازی Hyper-V در سه مد عملیاتی گوناگون قابل استفاده است. ما بر اساس نیازهایمان میتوانیم سوییچ مجازی را انتخاب کنیم.

 

آموزش ایجاد Checkpoint ها در Hyper-V (قسمت سوم)

در مقاله قبل درباره ی نحوه ایجاد و پیکربندی ماشین مجازی در Hyper-V ویندوز سرور 2016 صحبت کردیم حال در این مقاله قصد داریم به انواع Checkpoint ها و نحوه پیکربندیشان بپردازیم.

کار با Checkpoint ها :

یکی از مزایای بزرگ روش های مجازی سازی این خواهد بود که پایداری ماشین مجازی حفظ شود. در Hyper-V این کار از طریق استفاده از Checkpoint ها انجام می شود. شما بهتر است پیش از ایجاد تغیرات پیکربندی نرم افزار ، بروز رسانی یک نرم افزار ، یا نصب نرم افزار جدید یک Checkpoint از ماشین مجازی خود ایجاد کنید. اگر این تغییر سیستم باعث ایجاد مشکل شد ، ماشین مجازی می تواند به وضعیتی برگردد که در زمان Checkpoint در آن بوده است.

Hyper-V ویندوز 10 شامل دو نوع Checkpoint می باشد :

  • Standard Checkpoints : یک Snapshot فوری از ماشین مجازی و حالت حافظه ماشین مجازی در زمان شروع Checkpoint می گیرد. یک  Snapshot یک پشتیبان کامل نیست و می تواند مسائل مربوط به سازگاری داده ها را با سیستم هایی که داده ها را بین نُد های مختلف مانند Active Directory ، Replicate می کنند، ایجاد کند. Hyper-V فقط Standard Checkpoint ها را پیشنهاد می دهد ( همان Snapshots در ویندوز های قبل از 10 )

 

  • Production Checkpoints : از Volume Shadow Copy Service یا System File Freeze بر روی یک ماشین مجازی لینوکس استفاده می کند تا بکاپی با سازگاری داده ها از ماشین مجازی ایجاد کند. هیچ Snapshot ی از حالت حافظه دستگاه مجازی گرفته نشده است.

Production Checkpoints به طور پیش فرض انتخاب می شوند ، هرچند این تنظیمات پیش فرض می تواند توسط مدیر Hyper-V یا Powershell تغییر کند.

توجه داشته باشید : ماژول Hyper-V PowerShell داراي چندين نام مستعار است بطوری که Checkpoint و Snapshot می توانند به طور جایگزین استفاده شوند. این متن از Checkpoint استفاده می کند، با این حال آگاه باشید که ممکن است دستورات مشابه را با استفاده از اصطلاح Snapshot مشاهده کنید.

———————————–

تغییر نوع Checkpoints :

با استفاده از Hyper-V Manager

  1. Hyper-V Manager را باز کنید.
  2. روی یک ماشین مجازی کلیلک راست کرده و Settings را انتخاب کنید.
  3. زیر نوار Management ، Checkpoint را انتخاب کنید.
  4. نوع Chekpoint مورد نیاز خود را انتخاب کنید.

با استفاده از PowerShell :

دستورات زیر را می توان برای تغییر Checkpoit ها با PowerShell اجرا کرد.

تنظیم کردن Standard Checkpoint :

Set-VM -Name <vmname> -CheckpointType Standard

تنظیم کردن Production Checkpoint ؛ اگر Production Checkpoint تنظیم نشود Standard Checkpoint ایجاد می شود.

Set-VM -Name <vmname> -CheckpointType Production

تنظیم کردن Production Checkpoint ؛ اگر Production Checkpoint تنظیم نشود Standard Checkpoint ایجاد نمی شود.

Set-VM -Name <vmname> -CheckpointType ProductionOnly

 

ایجاد Checkpoint ها :

یک Checkpoint از نوع پیکربندی شده برای ماشین مجازی را ایجاد کنید.

 

با استفاده از Manager Hyper-V

برای ایجاد یک Checkpoint :

  1. در Hyper-V Manager، ماشین مجازی را انتخاب کنید.
  2. روی نام ماشین مجازی کلیک راست کرده و گزینه Checkpoint را انتخاب کنید.
  3. هنگامی که فرایند تکمیل می شود، Checkpoint در قسمت Checkpoints در Managment Hyper-V ظاهر می شود.

 

با استفاده از Power Shell :

ایجاد یک Checkpoint با استفاده از دستور CheckPoint-VM .

Checkpoint-VM -Name <VMName>

وقتی فرآیند Checkpoint انجام شد، یک لیست از Checkpoint ها برای یک ماشین مجازی را از دستور Get-VMCheckpoint می توان استفاده کرد.

Get-VMCheckpoint -VMName <VMName>

 

اعمال Checkpoint ها :

اگر می خواهید ماشین مجازی خود را به یک نقطه زمانی پیش از زمان فعلی بازگردانید، می توانید یک Checkpoint موجود را اعمال کنید.

استفاده از Hyper-V Manager :

  1. در Hyper-V Manager ، زیر Virtual Machines ، ماشین مجازی را انتخاب کنید.
  2. در بخش Checkpoints، بر روی Checkpoint ی که می خواهید استفاده کنید راست کلیک و روی Apply کلیک کنید.
  3. یک پنجره با گزینه های زیر ظاهر می شود :
    • Create Checkpoint and Apply : یک Checkpoint از ماشین مجازی قبل از اعمال کردن Checkpoint قبلی ایجاد کنید.
    • Apply : تنها Checkpoint ایی که شما انتخاب کرده اید اعمال می شود. شما نمی توانید این اعمالات را به حالت قبل برگردانید.
    • Cancel : بدون انجام دادن هیچ کاری پنجره را ببند.

 

با استفاده از PowerShell :

برای دیدن یک لیست از Checkpoint ها برای ماشین مجازی از دستور Get-VMCheckpoint استفاده کنید.

Get-VMCheckpoint -VMName <VMName>

برای اعمال Checkpoint ، از دستور Restore-VMCheckpoint استفاده کنید.

Restore-VMCheckpoint -Name <checkpoint name> -VMName <VMName> -Confirm:$false

 

تغییر نام Checkpoint ها

بسیاری از Checkpoint ها در یک نقطه خاص ایجاد می شوند.  با دادن نام شناسایی به آنها ، راحت تر می توانید Checkpoint هایی که قبلا ایجاد کرده بودید و وضعیت سیستم را شناسایی کنید.

به طور پیش فرض، نام یک Checkpoint ، نام ماشین مجازی با تاریخ و زمان انجام Checpoint می باشد. این فرمت استاندارد است:

virtual_machine_name (MM/DD/YYY -hh:mm:ss AM\PM)

نام ها به 100 کاراکتر محدود می شود و نام آن نباید خالی باشد.

با استفاده از Hyper-V Manager

  1. در Hyper-V Manager ماشین مجازی را انتخاب کنید.
  2. روی Checkpoint کلیک راست کرده و گزینه Rename را انتخاب کنید.
  3. یک نام جدید برای Checkpoint انتخاب کنید نام ها به 100 کاراکتر محدود می شود و نام آن نباید خالی باشد.
  4. وقتی کارتان انجام شد Enter کنید.

با استفاده از PowerShell :

Rename-VMCheckpoint -VMName <virtual machine name> -Name <checkpoint name> -NewName <new checkpoint name>

پاک کردن Checkpoint ها :

حذف Checkpoint ها می تواند به ایجاد فضا در هاست Hyper-V شما کمک کند.

در پشت صحنه ، Checkpoint ها به عنوان فایل های .vhdx در همان مکان فایل های .vhdx برای ماشین مجازی ذخیره می شوند. هنگامی که شما یک Checkpoint را حذف می کنید، Hyper-V فایل های avhdx و .vhdx را برای شما ادغام می کند. پس از تکمیل، فایل .vhdx ، Checkpoint از فایلِ سیستم حذف خواهد شد.

شما نباید فایل های .avhdx را مستقیما حذف کنید.

با استفاده از Hyper-V Manager

  1. در Hyper-V Manager ماشین مجازی را انتخاب کنید.
  2. در قسمت Checkpoint ها، روی Checkpoint ی که میخواهید حذف کنید کلیک راست کرده، و روی Delete کلیک کنید. شما همچنین می توانید یک Checkpoint و تمام Checkpoint های بعدی را حذف کنید. برای انجام این کار، بر روی اولین Checkpoint ی که می خواهید حذف کنید راست کلیک کنید ، و سپس روی دکمه *Delete Checkpoint* Subtree کلیک کنید.
  3. ممکن است از شما خواسته شود تا تأیید کنید که میخواهید Checkpoint را حذف کنید. تأیید کنید که این Checkpoint درست است و سپس روی Delete کلیک کنید.

با استفاده از PowerShell :

Remove-VMCheckpoint -VMName <virtual machine name> -Name <checkpoint name>

صادرات Checkpoint ها :

صدور بسته های Checkpoint به عنوان یک ماشین، بنابراین Checkpoint می تواند به مکان جدید منتقل شود. پس از وارد شدن، Checkpoint به عنوان یک ماشین مجازی بازسازی می شود. Checkpoint های صادر شده می تواند برای پشتیبان گیری استفاده شود.

Export-VMCheckpoint -VMName <virtual machine name> -Name <checkpoint name> -Path <path for export>

فعال یا غیر فعال کردن Checkpoint ها :

  1. در Hyper-V Manager ، روی نام ماشین مجازی کلیک راست کرده و گزینه Settings را انتخاب کنید.
  2. در قسمت Management ، Checkpoint ها را انتخاب کنید.
  3. برای اجازه دادن به Checkpoint ها از این ماشین مجازی، مطمئن شوید Enable Checkpoints انتخاب شده است – این رفتار پیش فرض است. برای غیرفعال کردن Checkpoint ها، علامت کادر Enable Checkpointsرا غیرفعال کنید.
  4. برای اعمال تغییرات خود روی Apply کلیک کنید. اگر کار شما تمام شد، برای بستن پنجره ، روی OK کلیک کنید.

پیکربندی محل Checkpoint ها :

اگر ماشین مجازی هیچ Checkpoint ای نداشته باشد ،شما می توانید مکانی که پیکربندی Checkpoint ها و فایل ها ذخیره شده اند را تغییر دهید.

  1. در Hyper-V Manager روی نام ماشین مجازی کلیک راست کرده و گزینه Settings را انتخاب کنید.
  2. در بخش Management ، Checkpoints یا Checkpoint File Location را انتخاب کنید.
  3. در Checkpoint File Location مسیر را در پوشه ای که می خواهید فایل ها را ذخیره کنید، وارد کنید.
  4. برای اعمال تغییرات خود روی Apply کلیک کنید. اگر کار شما تمام شد، برای بستن کادر پنجره ، روی OK کلیک کنید.

مکان پیش فرض ذخیره سازی فایل های پیکربندی در قسمت زیر می باشد.

%systemroot%\ProgramData\Microsoft\Windows\Hyper-V\Snapshots

دمویی از Checkpoint

این تمرین به ایجاد و اعمال کردن از یک  standard checkpoint در مقابل یک production checkpoint اشاره دارد. برای این مثال، شما یک تغییر ساده را به ماشین مجازی می دهید و رفتارهای مختلفی را مشاهده می کنید.

Standard Checkpoint :

وارد ماشین مجازی شوید و یک فایل Text روی دسکتاپ مجازی خود ایجاد کنید.

فایل را با Notepad باز کنید و “This is a Standard Checkpoint” را در آن بنویسید فایل را ذخیره نکنید وحتی Notepad را نیز نبندید.

Checkpoint را به Standard تغییر دهید. ( می توانید از تغییر Checkpoint ها که در بالا اشاره شد کمک بگیرید. )

یک Checkpoint جدید ایجاد کنید.

اعمال Standard Checkpoint با Hyper-V Manager

حالا که یک Checkpoint وجود دارد، یک تغییر در ماشین مجازی ایجاد کنید و سپس Checkpoint را برای برگشت به حالت قبل اعمال کنید تا ماشین مجازی را به وضعیت ذخیره شده بازگردانید.

  1. فایل Text را در صورت باز بودن آن ببندید و آن را از دسکتاپ ماشین مجازی پاک کنید.
  2. Hyper-V Manager را باز کرده ، روی Standard Checkpoint کلیک راست کنید و گزینه Apply را انتخاب کنید.
  3. Apply را روی پنجره اعلان Apply Checkpoint انتخاب کنید.

هنگامی که Checkpoint اعمال شد، متوجه خواهید شد که فایل Text نه تنها در حال حاضر است، بلکه سیستم دقیقا همان موقعی است که Checkpoint ایجاد شده بود. در این مورد Notepad باز است و فایل Text بارگذاری می شود.

Production checkpoint

حال بیایید Production checkpoint ها را بررسی کنیم. این روند تقریبا با کار با یک Standard Checkpoint یکسان است ، با این حال نتایج کمی متفاوت خواهد بود. قبل از شروع، اطمینان حاصل کنید که یک ماشین مجازی داشته باشید و نوع Checkpoint را به Production Checkpoint تغییر دهید.

تغییر ماشین مجازی و ایجاد یک Production Chechpoint

وارد ماشین مجازی شوید و یک فایل Text جدید ایجاد کنید. اگر تا اینجا مارا همراهی کردید با توجه به گفته های پیشین، از فایل text موجود استفاده کنید.

فایل را با Notepad باز کنید و “This is a Production Checkpoint” را در آن بنویسید فایل را ذخیره کنید ولی Notepad را نبندید.

Hyper-V Manager را باز کنید – روی ماشین مجازی کلیک راست کنید – Chekpoint را انتخاب کنید.

روی OK روی پنجره Production Checkpoint Created  کلیک کنید.

اعمال Production Checkpoint با Hyper-V Manager

حالا که یک Checkpoint وجود دارد، یک تغییر در سیستم ایجاد کنید و سپس Checkpoint را برای برگشت به حالت قبل اعمال کنید تا ماشین مجازی را به وضعیت ذخیره شده بازگردانید.

  1. فایل Text را در صورت باز بودن آن ببندید و آن را از دسکتاپ ماشین مجازی پاک کنید.
  2. Hyper-V Manager را باز کرده ، روی Production Checkpoint کلیک راست کنید و گزینه Apply را انتخاب کنید.
  3. Apply را روی پنجره اعلان Apply Checkpoint انتخاب کنید.

هنگامی که Production Checkpoint اعمال شده است، متوجه شده اید که ماشین مجازی در حالت خاموش شدن است.

ماشین مجازی را روشن کرده و وارد شوید.

توجه داشته باشید که فایل Text بازیابی شده است. اما بر خلاف Standard Checkpoint ، Notepad باز نیست.

گام بعدی :

سوئیچ مجازی Hyper-V چیست و چگونه کار می کند؟

vSphere به همراه Operation Management

سازمان شما برای پاسخگویی به نیازهای کسب و کارتان باید با کمترین هزینه، بهترین عملکرد برنامه ها و بالا ترین میزان دسترس پذیری آنها را ارائه کند. این همان مزیتی است که VMware vSphere از طریق operation management ارائه می کند.

مجازی سازی

vSphere به همراه operation management، مطمئن ترین پلتفرم مجازی سازی را به همراه قابلیت های بسیار مهم برای مانیتور کردن عملکرد و مدیریت ظرفیت های محیط مجازی سازی شده ارائه می کند. برای اینکه بهترین تصمیم را برای سازمان خود بگیرید، مواردی وجود دارند که باید آنها را بفهمید تا مجازی سازی سازمان شما به خوبی انجام شود.

VMware vSphere قابلیت ها و ویژگی های زیادی را دارد که مهم ترین آنها عبارت اند از:

  • تکنولوژی اثبات شده 1
  • مدیریت یکپارچه
  • قابلیت اطمینان2
  • همیشه در دسترس3
  • بازیابی اطلاعات از دست رفته

 

در ادامه به این ویژگی ها می پردازیم.

ادامه مطلب …

ایجاد ماشین مجازی در hyper-v ویندوز سرور 2016 (قسمت دوم)

نحوه ایجاد و پیکربندی ماشین مجازی در Hyper-V ویندوز سرور 2016

در مقاله قبل مقدمه ای از Hyper-V را در اختیارتان قرار دادیم. در این مقاله قصد داریم درباره ی راه اندازی Hyper-V در ویندوز سرور 2016 صحبت کنیم که شامل نصب، مدیریت، تنظیمات ذخیره سازی، پیکربندی شبکه و مدیریت از راه دور است. امتیاز راه اندازی و نصب Hyper-V در ویندوز سرور 2016 این است که میزبان ، ماشین های مجازی می باشند. بنابراین، بیایید بررسی کنیم که چگونه ماشین ها را در Hyper-V از ویندوز سرور 2016 ایجاد و پیکربندی کنیم.

ایجاد یک ماشین جدید :

ابتدا، شما باید از  Hyper-V Manager برای اتصال به میزبان Hyper-V استفاده کنید. Hyper-V Manager شامل ابزار Remote Server Administration Tools ( RSAT ؛ دانلود جداگانه ) برای سیستم عامل های کلاینت مانند ویندوز 10 ، یا در بخش Server Manager شامل Install Features از ویندوز سرور 2016 می باشد.

ابتدا به Hyper-V Manager بروید.

برای شروع، بر روی میزبان Hyper-V خود کلیک راست کرده و New> VM را انتخاب کنید.

در این قسمت ، Wizard مربوط به New Virtual Machine راه اندازی می شود.

پیکربندی را با انتخاب یک نام برای ماشین شروع کنید.

Generation های مختلف ماشین های مجازی

در مرحله بعد از شما خواسته می شود تا نوع Generation ماشین مجازی خود را انتخاب کنید. در اینجا شما دو انتخاب دارید:

Generation 1 و Generation 2 . اما این دو چه تفاوت هایی دارند؟

برای شروع، ماشین های مجازی Generation 2 تنها با Hyper-V 2012 R2 و بالاتر سازگار است. همچنین ویندوز سرور 2012 / ویندوز 8 64 بیتی و بالاتر با Generation 2 پشتیبانی می شود. بنابراین هیچ نسخه 32 بیتی از این سیستم عامل ها کار نخواهند کرد. در حقیقت، اگر یک ماشین مجازی از نوع Generation 2 ایجاد کنید و سعی کنید بوت از یک ISO  سیستم عامل 32 بیتی ایجاد کنید ، به سادگی به شما یک ارور می دهد که هیچ مدیایی برای boot نمی تواند پیدا کند. همچنین مایکروسافت در حال پشتیبانی از ماشین های Generation 2 با لینوکس است. در حال حاضر چون تمام سیستم عامل ها توسط Generation 2 پشتیبانی نمی شوند مطمئن شوید که متناسب با نیاز خود Generation ماشین ها را انتخاب می کنید. ملاحظه دیگری نیز وجود دارد: برای کسانی که در فکر انتقال یک ماشین مجازی Hyper-V از پیش ساخته شده به Azure هستند، Gneration 2 آن را پشتیبانی نمی کند.

برای سازگاری بیشتر از جمله انتقال به Azure، ماشین ها باید از نوع Generation 1 انتخاب شوند. اگر هیچ کدام از محدودیت های ذکر شده درست نیست و شما می خواهید از ویژگی هایی مانند بوت امن UEFI استفاده کنید، Generation 2 انتخاب برتر خواهد بود.

هنگامی که یک ماشین ایجاد می شود، شما نمی توانید Generation را تغییر دهید. اطمینان حاصل کنید که قبل از شروع، Generation مناسب را انتخاب کرده اید.

مدیریت حافظه در Hyper –V :

بخش بعدی پیکربندی جایی است که می توانیم حافظه را اختصاص دهیم (Assign Memory). مدیریت حافظه در Hyper-V گزینه ای با نام Memory Dynamic دارد ؛ شما می توانید یک Checkbox را مشاهده کنید که می تواند برای فعال کردن ویژگی Dynamic Memory در این مرحله انتخاب شود. اگر شما این گزینه را فعال کنید، Hyper-V با سیستم عامل ماشین مهمان در مدیریت حافظه سیستم عامل مهمان همکاری می کند.

با استفاده از ویژگی ” hot add “، Hyper-V حافظه سیستم عامل مهمان را گسترش می دهد زیرا request های مهمان در حافظه افزایش می یابد. Dynamic Memory کمک می کند تا به طور پویا و به طور خودکار RAM را بین ماشین های در حال اجرا تقسیم کند، مجددا حافظه را بر اساس تغییرات خواسته های منابع خود تقسیم می کند. این کمک می کند تا به طور موثرتری از منابع حافظه در هاست Hyper-V و نیز تراکم بیشتر ماشین استفاده شود.

هنگامی که شما انتخاب می کنید از Dynamic Memory برای ماشین مجازی خود استفاده کنید ، می توانید حداقل و حداکثر مقدار RAM را به صورت Dynamic به ماشین مجازی اختصاص داده شده، تنظیم کنید.

پیکربندی شبکه

گام بعدی در پیکربندی ماشین ما، پیکربندی شبکه است. برای اینکه یک ماشین مجازی خاص اتصال به شبکه داشته باشد، باید یک سوئیچ مجازی که متصل است، پیوست کنید. شما همچنین می توانید ماشین را در وضعیت disconnect قرار دهید؛ اتصال به یک شبکه در تکمیل پیکربندی ماشین مجازی مورد نیاز نیست. در این مثال ما ماشین را به ExternalSwitch متصل می کنیم که یک سوئیچ مجازی است که با شبکه LAN متصل است.

پیکربندی هارد دیسک

گام بعدی پیکربندی هارد دیسک است که به ماشین مجازی شما اختصاص داده شده است. سه گزینه وجود دارد که شما می توانید انتخاب کنید :

  • اگر شما گزینه “Create a virtual hard disk” را انتخاب کنید ، در واقع شما در حال ایجاد یک VHDX دیسک روی Hyper-V هاست می باشید. شما می توانید اندازه دیسک را تنظیم کنید. این مقدار در Wizard به صورت پیش فرض 127 گیگابایت است که به آسانی قابل تغییر است.
  • گزینه Use an existing virtual hard disk ، شما می توانید پیکربندی جدید ماشین خود را به یک دیسک مجازی موجود اضافه کنید. شاید شما بیش از یک فایل VHDX کپی کنید که می خواهید با پیکربندی جدید ماشین استفاده کنید. با این گزینه می توانید در Wizard به فایل VHDX مراجعه کنید.
  • با گزینه سوم – Attach a virtual hard disk later – شما می توانید انتخاب کنید که یک هارد دیسک در wizard را ایجاد کنید و یک دیسک را بعدا اختصاص دهید.

یک هشدار مهم برای گزینه Create a virtual hard disk وجود دارد: در نوع دیسک ایجاد شده هیچ انتخابی ندارید. به صورت پیش فرض Hyper-V دیسک هایی که به طور Dynamic گسترش می یابند را ایجاد می کند، دیسک هایی که thin-provisioned هستند. فضا فقط به مقداری که مورد نیاز است استفاده می شود. با این وجود، در این روش معایبی وجود دارد. درحالیکه Driver استوریج Hyper-V به طور کلی از منابع کارآمد برای بهترین عملکرد استفاده می کند ، بسیاری دیگر ممکن است ترجیح دهند دیسک های thick یا Fixed size در Hyper-V را مورد استفاده قرار دهند. برای انجام این کار، باید گزینه سوم را انتخاب کنید و پس از ایجاد ماشین، یک هارد دیسک Thick مجازی ضمیمه کنید.

گزینه های نصب و راه اندازی

مرحله بعد در Wizard مربوط به بخش installation option می باشد. به این معنی است که شما چگونه می خواهید سیستم عامل مهمان (OS) خود را در ماشین مجازی جدید نصب کنید.

رایج ترین راه انتخاب گزینه Install an operating system from a bootable image file می باشد. شما باید یک فایل ISO از سیستم عامل داشته باشید که در جایی روی سرورتان ذخیره شده باشد. به سادگی با استفاده از دکمه Browse، wizard را به مکان هدایت کنید.

پیشنهادات دیگر برای انتخاب شما Install an operating system later یا Install an operating system from a network-based installation server می باشد.

شما اکنون به خلاصه ای از گزینه های پیکربندی خود دسترسی پیدا کرده اید. هنگامی که روی دکمه Finish کلیک کنید، ماشین شما با توجه به گزینه هایی که مشخص کرده اید ایجاد می شود.

اکنون که پیکربندی و نصب کامل است، می توانید ماشین خود را روشن کنید. به سادگی روی ماشین کلیک راست کرده و ماشین را Start کنید.

شما می توانید با کلیک راست روی ماشین ایجاد شده و انتخاب گزینه Connect به کنسول وصل شوید.

پس از اتصال به کنسول، اکنون باید بتوانیم ماشین خود را بوت کنیم و سیستم عامل را به طور معمول نصب کنیم.

اندیشه ها

ما تمامی گزینه های پیکربندی در دسترس شما را هنگام ایجاد ماشین های جدید در مدیریت Hyper-V پوشش داده ایم. این مقاله دومین سری از چگونگی استفاده از Hyper-V برای مجازی سازی است. ما با اصول اولیه شروع کردیم و در حال پیشرفت به سوی موضوعات پیشرفته تر هستیم.

گام بعدی :

آموزش ایجاد Checkpoint ها در Hyper-V

 

Hyper-V چیست؟ (قسمت اول)

Hyper-V چیست ؟

مقدمه ای بر Hyper-V در ویندوز 10

Hyper-V همان Microsoft Virtual PC می باشد.

اگر شما یک توسعه دهنده نرم افزاری ، یک فرد حرفه ای در فناوری اطلاعات و یا از علاقمندان تکنولوژی هستید ، بسیاری از شما نیاز به اجرا کردن چند نوع سیستم عامل دارید. Hyper-V به شما اجازه می دهد چند سیستم عامل را به عنوان ماشین های مجازی در ویندوز اجرا کنید.

Hyper-V به طور خاص مجازی سازی سخت افزاری را فراهم می کند. این بدان معنی است که هر ماشین مجازی بر روی سخت افزار مجازی اجرا می شود. Hyper-V به شما اجازه می دهد دیسک های سخت افزاری مجازی، سوئیچ های مجازی و تعدادی از دستگاه های مجازی دیگر را که می توانید به ماشین های مجازی اضافه کنید ایجاد کنید.

دلایل استفاده از مجازی سازی

مجازی سازی به شما اجازه می دهد:

  • اجرای نرم افزار که نیاز به نسخه های قدیمی تر از سیستم عامل های ویندوز و یا غیر ویندوز دارد.
  • آزمایش با سیستم عامل های دیگر. Hyper-V محیطی بسیار آسان برای ایجاد و حذف سیستم عامل های مختلف ایجاد می کند.
  • تست نرم افزار روی چند سیستم عامل با استفاده از چندین ماشین مجازی. با Hyper-V ، شما میتوانید همه سیستم عامل ها را روی یک دسکتاپ یا کامپیوتر شخصی اجرا کنید. این ماشین های مجازی را می توان بیرون آورد و سپس وارد سیستم Hyper-V دیگر ، از جمله Azure کرد.

 

سیستم مورد نیاز :

Hyper-V در نسخه های 64 بیتی ویندوز Professiomal ، Enterprise و Education در ویندوز 8 و بعد از آن ، در دسترس است. این نسخه در ویندوز Home دردسترس نیست.

ارتقا از ویندوز 10 نسخه Home به ویندوز 10 نسخه Professional از طریق Opening Settings> Update and Security> Activation و خریداری یک ارتقا صورت می گیرد.

اکثر کامپیوتر ها Hyper-V را اجرا می کنند هرچند هر ماشین مجازی سازی یک سیستم عامل کاملا جداگانه را داراست. شما معمولا می توانید یک یا چند ماشین مجازی  را روی یک کامپیوتر با 4 گیگابایت رم اجرا کنید ، هرچند به منابع بیشتری برای ماشین های مجازی اضافی و یا نصب و اجرای نرم افزارهای سنگین مانند بازی، ویرایش ویدئو و یا نرم افزار طراحی مهندسی نیز دارید.

سیستم عامل هایی که میتوانید در یک ماشین مجازی اجرا کنید :

Hyper-V در ویندوز از بسیاری از سیستم عامل های مختلف در یک ماشین مجازی از جمله نسخه های مختلف لینوکس، FreeBSD و ویندوز پشتیبانی می کند.

به عنوان یادآوری ، شما لایسنس معتبر برای هر سیستم عامل که در VM ها استفاده می کنید باید داشته باشید.

تفاوت های Hyper-V در ویندوز و Hyper-V در ویندوز سرور :

برخی از ویژگی های موجود در Hyper-V در ویندوز متفاوت از Hyper-V در حال اجرا بر روی ویندوز سرور هستند.

تنها ویژگی های Hyper-V در ویندوز سرور :

  • انتقال ماشین های مجازی از یک هاست به دیگر هاست ها.
  • Hyper-V Replica
  • Virtual Fiber Channel
  • SR-IOV networking
  • Shared .VHDX

تنها ویژگی های Hyper-V در ویندوز 10 :

  • Quick Create and the VM Gallery
  • Default network (NAT switch)

مدل مدیریت حافظه برای Hyper-V روی ویندوز متفاوت است. روی سرور، حافظه Hyper-V مدیریت می شود با فرض این که تنها ماشین های مجازی در حال اجرا روی سرور هستند. در Hyper-V روی ویندوز ، مقداری از حافظه بر اساس نیاز های نرم افزاری ماشین های کاربری و مقداری برای اجرا کردن ماشین مجازی توسط هاست مورد استفاده قرار میگیرد.

محدودیت ها :

برنامه هایی که به سخت افزار خاص نیاز دارند، در یک ماشین مجازی خوب کار نخواهد کرد. به عنوان مثال، بازی ها یا برنامه هایی که نیاز به پردازش با GPU دارند ممکن است به خوبی کار نکنند. همچنین برنامه های وابسته به زمان های زیر 10 میلی ثانیه مثل برنامه های پخش زنده موزیک یا برنامه هایی با زمان دقت بالا ، می توانند در اجرا بر روی ماشین مجازی دچار اشکالاتی شوند.علاوه بر این، اگر شما Hyper-V را فعال کنید، برنامه های دارای حساسیت و دقت بالا نیز ممکن است هنگام اجرای روی هاست دچار مشکلاتی شوند.

این به این دلیل است که با مجازی سازی فعال شده ، سیستم عامل هاست نیز در بالای لایه مجازی سازی Hyper-V اجرا می شود، همانطور که سیستم عامل مهمان اجرا می شود. با این حال، بر خلاف مهمان ها، سیستم عامل هاست دارای این ویژگی است که به تمام سخت افزارها دسترسی مستقیم دارد، به این معنی که برنامه های کاربردی با نیازهای سخت افزاری خاص همچنان می توانند بدون مشکل در سیستم عامل هاست اجرا شوند.

گام بعدی :

نحوه ایجاد و پیکربندی ماشین مجازی در Hyper-V ویندوز سرور 2016

لایسنس ویندوز سرور 2016

بررسی اجمالی محصولات :

ویندوز سرور 2016 یک سیستم عامل cloud-ready آماده است که از Workloads فعلی پشتیبانی می کند. این نسخه تکنولوژی نوآورانه ای را برای انتقال اطلاعات به Cloud در هنگام آماده سازی مشتری معرفی می کند. همچنین لایه های جدید و قدرتمند امنیتی را همراه با نوآوری الهام گرفته از مایکروسافت Azure برای برنامه ها و زیرساخت های کسب و کارهای قوی ارائه می دهد.

  • تقویت امنیت در سیستم عامل مشتریان می تواند به جلوگیری از حملات مخرب و شناسایی فعالیت های مشکوکی که در آن جریان دارد، کمک کند؛ حملات در سیستم عامل و Workloads آن ها. به ویژگی های امنیتی ساخته شده در ویندوز سرور 2016 به منظور کنترل دسترسی منحصر به فرد، حفاظت از ماشین های مجازی و سخت شدن پلت فرم در برابر تهدیدات جدید می توانید اعتماد کنید.
  • کارآمدی بیشتر به وسیله یک دیتا سنتر software-defined، مشتریان توسط نرم افزار می توانند انعطاف پذیری و کنترل را برای دیتا سنتر خود به ارمغان آورند در حالی که هزینه ها را از طریق پردازش، ذخیره سازی، و شبکه بندی مبتنی بر software-defined کاهش می دهند. مرکز داده می تواند با یک سیستم عامل اتوماتیک و انعطاف پذیر اجرا شود و مشتریان می توانند به بسیاری از ویژگی های Cloud-efficient که در پایگاه داده مایکروسافت Azure وجود دارد دسترسی پیدا کنند.
  • سرعت در نوآوری از طریق بارهای کاری اپلیکیشن های cloud-ready. مشتریان می توانند برنامه های موجود خود را با خاطرجمع در ویندوز سرور 2016 نصب و اجرا کنند تا آنها را به مدل های Cloud-Native جدید تبدیل کنند. به توسعه دهندگان در نوآوری و ایجاد برنامه های کاربردی در محل و Cloud با استفاده از آخرین تکنولوژی ها نظیر Container (محیطی منطقی است که بر روی یک کامپیوتر ساخته می شود جایی که یک اپلیکیشن می تواند اجرا شود. Container و اپلیکیشن مهمان در آن از منابع سخت افزاری کامپیوتر میزبان منتزع می شوند) Microservice (تقسیم بندی اپلیکیشن به بخش ها یا سرویس هایی کوچک، سبک، مستقل و قابل مدیریت) و Nano Server کمک می کند.

بررسی و مقایسه نسخه:

محصول ویندوز سرور 2016 بسیار ساده است، و همچنین برای مشتریان ساده خواهد بود که با توجه به نیازشان نسخه مورد نظر را انتخاب کنند. از میان سه نسخه اولیه ویندوز سرور، بر اساس اندازه سازمان و همچنین نیازهای مجازی سازی و دیتا سنتر، می توانید یکی از موارد زیر را انتخاب کنید:

نسخه Datacenter ایده آل برای محیط های دیتا سنتر بسیار مجازی شده و software-defined است.

نسخه Standard ایده آل برای مشتریان با محیط های کم تراکم یا غیر مجازی است.

نسخه Essential برای کسب و کارهای کوچک با حداکثر 25 کاربر و 50 دستگاه مناسب است که سرورهایی با یک یا دو پردازنده را اجرا می کنند. Essential گزینه خوبی برای مشتریان است در حالی که نسخه Foundation، با ویندوز سرور 2016 در دسترس نیست.

بررسی و مقایسه ویژگی ها :

همانند نسخه های قبلی، نسخه های ویندوز سرور 2016 Standard و Datacenter شامل قابلیت های اصلی ویندوز سرور و ارائه حقوق مجازی سازی متفاوت هستند. ویژگی های جدید به هر دو نسخه ویندوز سرور 2016 اضافه شد، از جمله Host Guardian Service و نانو سرور. نسخه ويندوز سرور 2016 Datacenter شامل ويژگي هاي اضافي مانند محافظت از دستگاه هاي مجازي (Shielded Virtual Machines) ،software-defined networking )  ( ، Direct Space Storage و Replica Storage است.

مروری بر لایسنس سرور :

با راه اندازی ویندوز سرور 2016 نسخه Datacenter و ویندوز سرور 2016 نسخه استاندارد، مبنای لایسنس ویندوز سرور 2016 از پردازنده به Core تغییر کرده است. برای هر دو نسخه Standard و Datacenter ، تعداد لایسنس های Core برابر با تعداد Core های فیزیکی در سرور لایسنس شده است، با حداقل 8 Core لایسنس در هر پردازنده فیزیکی و حداقل 16 Core لایسنس در هر سرور. لایسنس های Core در 2 بسته و 16 بسته عرضه می شود.

حقوق مجازی سازی :

نسخه Datacenter – زمانی که تمام Core های فیزیکی در سرور لایسنس دارند، نسخه ویندوز سرور Datacenter حق استفاده از محیط های سیستم عامل نامحدود (OSEs) یا Hyper-V و ویندوز سرور نامحدود را در سرور دارای لایسنس فراهم می کند.

نسخه Standard – زمانی که تمام Core های فیزیکی در سرور لایسنس دارند ، نسخه ویندوز سرور Standard حق استفاده از دو محیط سیستم عامل (OSEs) یا Hyper-V و ویندوز سرور نامحدود را در سرور دارای لایسنس فراهم می کند.

  • به عنوان مثال ، یک سرور 2 پردازنده با 8 Core در هر پردازنده نیاز به 16 Core لایسنس ( به عبارت دیگر ، یک بسته لایسنس 16 هسته ای یا دو بسته لایسنس 8 هسته ای ) و حق دسترسی به دو OSEs یا دو Hyper-V دارد. در مورد این مثال ، برای هر یک از دو OSE اضافی یا دو Hyper-V که مشتری مایل به استفاده است ، لایسنس های 16 Core لایسنس دیگر باید به سرور اختصاص داده شود.
  • لایسنس های نسخه Standard از یکی از نمونه های اجرا شده از نرم افزار سرور در OSE فیزیکی در سرور دارای لایسنس ( علاوه بر دو OSE های مجازی ) استفاده می کنند ، اگر OSE فیزیکی صرفا برای Host و مدیریت OSE های مجازی استفاده شود.

نسخه Essential – هر لایسنس سرور حق استفاده از یک نمونه اجرا شده از نرم افزار سرور را در OSE فیزیکی یا OSE مجازی در سرور دارای لایسنس فراهم می کند.

لایسنس سرور نانو :

سرور نانو یک گزینه نصب انتخابی است که یک مدل سرویس های فعال تر را فراهم می کند ، که شبیه به ویندوز 10 است. این انتشارات دوره ای به نام Current Branch for Business (CBB)  شناخته می شوند. این رویکرد از مشتریانی پشتیبانی می کند که در حال حرکت به سوی “Cloud Cadence” و چرخه های توسعه سریع هستند و می خواهند نوآوری را سریعتر انجام دهند. با استفاده ازCurrent Branch for Business (CBB)  همچنان به دریافت ویژگی ها و قابلیت های جدید ادامه می دهد.

به همین دلیل لازم است تا Software Assurance ، نانو سرور را به کار ببرند. مشتریان با Software Assurance فعال در لایسنس های ویندوز سرور Standard یا Datacenter ، می توانند نانو سرور و خصوصیات گسترش یافته اش را نصب و استفاده کنند. Software Assurance فعال نیز در Windows Server Base CALs مورد نیاز است. اگر مشتری دارای لایسنس دسترسی به قابلیت های پیشرفته سرور مانند Remote Desktop Services است، Software Assurance فعال نیز بر روی آن Windows Server Additive CALs مورد نیاز است.

 

تعیین تعداد مورد نیاز لایسنس :

لایسنس نرم افزار سرور برای ویندوز سرور 2016 نسخه Standard و Datacenter نیازمند لایسنس های Core می باشند. برای هر سرور ، تعداد لایسنس های Core  برابر با تعداد Core های فیزیکی در سرور دارای لایسنس می باشد ، با حداقل 8 Core لایسنس در هر پردازنده فیزیکی و حداقل 16 Core لایسنس در هر سرور. لایسنس های Core در 2 بسته و 16 بسته عرضه می شود.

حداقل الزامات نسخه Standard و Datacenter :

جدول زیر نمونه هایی برای تنظیمات مختلف سرور و حداقل تعداد Core لایسنس مورد نیاز است.

 

 

نسخه Standard :

زمانی که تمام Core ها بر روی سرور دارای لایسنس می باشند ( با حداقل 8 Core لایسنس در هر پردازنده فیزیکی و حداقل 16 Core لایسنس در هر سرور ) ، نسخه Standard دارای حق استفاده از دو OSE یا دو Hyper-V و ویندوز سرور نامحدود می باشد.

نسخه Datacenter :

زمانی که تمام Core ها بر روی سرور دارای لایسنس می باشند ( با حداقل 8 Core لایسنس در هر پردازنده فیزیکی و حداقل 16 Core لایسنس در هر سرور ) ، نسخه Datacenter دارای حق استفاده از OSE نامحدود ، Hyper-V و ویندوز سرور می باشد.

الزامات لایسنس OSE های اضافی برای نسخه Standard :

نسخه Standard دارای حق استفاده از دو محیط سیستم عامل (OSEs) یا دو Hyper-V و ویندوز سرور نامحدود است زمانی که تمام Core ها در سرور لایسنس شده ( با حداقل 8 Core لایسنس در هر پردازنده فیزیکی و حداقل 16 Core لایسنس در هر سرور ) و یک سرور دارای لایسنس می باشد ، مشتری ممکن است مایل به لایسنس سرور برای OSE های اضافی یا Hyper-V باشد. این تمرین اغلب به عنوان “Stacking” شناخته می شود و با نسخه Standard مجاز است.

جدول زیر نمونه هایی از سناریو های ” Stacking” برای تنظیمات مختلف سرور، حداقل تعداد لایسنس های مورد نیاز و تعداد نتیجه های OSE یا Hyper-V تهیه شده را ارائه می دهد. به عنوان یک قاعده، برای هر مجموعه اضافی از دو OSE یا دو Hyper-V که مشتری مایل به استفاده است ، سرور باید مجددا برای همان تعداد از Core ها لایسنس دار شود. توجه داشته باشید که نسخه Datacenter دارای حق مجازی سازی نامحدود است بنابراین “Stacking ” لازم نیست.

مرور لایسنس دسترسی به سرور:

دسترسی به نرم افزار سرور برای ویندوز سرور 2016 نسخه های Standard و Datacenter نیاز به لایسنس های دسترسی دارد.

دو نوع لایسنس دسترسی وجود دارد : Client Access Licenses (CALs) و اتصالات خارجی . دو دسته لایسنس دسترسی وجود دارد: Base و Additive . دو نوع CAL وجود دارد: User و Device . یک نوع اتصال خارجی وجود دارد. برای جزئیات کامل روی دسترسی لایسنس به سرور ، به شرایط محصولات مراجعه کنید.

دسترسی به نرم افزار سرور برای ویندوز سرور 2016 نسخه Datacenter و Standard نیاز به لایسنس دسترسی مشتری (CALs) یا اتصال خارجی (External Connectors) دارد. CAL ها برای کاربرانی که یا کارمندان مشتری یا وابسته های آن هستند، یا پیمانکاران داخلی و یا شرکت های وابسته خود و یا نمایندگان محلی در نظر گرفته شده اند.  CAL ها ، همچنین برای کاربرانی که نه کارکنان مشتری یا کارمندان وابسته به آن هستند، و نه پیمانکاران داخلی و یا شرکت های وابسته به آن، و یا کارکنان داخلی نیستند نیز در نظر گرفته شده اند.

CALs : هر کاربر یا دستگاهی که به سرور های لایسنس شده دسترسی دارد به CAL ویندوز سرور (Base CAL) نیاز دارد. هر کاربر یا دستگاهی که به قابلیت های پیشرفته در سرور لایسنس شده دسترسی پیدا می کند، نیاز به CAL مربوطه (Additive CAL) دارد. Additive CAL ها باید علاوه بر Base CAL های مربوطه برای دسترسی به قابلیت های پیشرفته لایسنس دار شوند.

External Connectors : دسترسی خارجی به سرور های لایسنس شده به CAL ها (Base CALs) برای هر کاربر یا دستگاه دسترسی یا یک اتصال دهنده خارجی ویندوز سرور (Base CALs) برای هر سرور که دسترسی دارد نیاز دارد. دسترسی خارجی به قابلیت های پیشترفته در سرور های لایسنس شده ، نیاز به CAL مربوطه (Additive CAL) برای هر کاربر یا دستگاه دسترسی و یا اتصال خارجی (Additive EC) برای هر سرور قابل دسترسی است. لایسنس دسترسی خارجی Additive برای دسترسی به قابلیت های پیشرفته در سرور لایسنس شده ، باید علاوه بر لایسنس های دسترسی Base متناظر، اعمال شود.

Base and Additive licenses :

هر لایسنس دسترسی Base ، دسترسی به قابلیت سرور و نمونه هایی از نرم افزار سرور روی سرور لایسنس شده را فراهم می کند. هر لایسنس دسترسی Additive دسترسی به قابلیت های پیشرفته سرور از نرم افزار سرور روی سرور لایسنس شده را فراهم می کند.

Additive CALs (or ECs) باید علاوه بر Base CALs (or ECs) لایسنس شده باشند.

ویندوز سرور CALs 2016 و اتصالات خارجی اجازه دسترسی به نسخه متناظر نرم افزار ویندوز سرور 2016 و نسخه های ویندوز سرور 2016 دارند.

الزامات برای کاربران داخلی – لایسنس دسترسی مشتری (CAL) :

استفاده از لایسنس های دسترسی مشتری (CALs) یا اتصالات خارجی (EC) :

CAL ها و EC ها اجازه دسترسی به نمونه های نرم افزار سرور را روی سرور های لایسنس شده می دهند. CAL ها و EC ها اجازه دسترسی به همان نسخه یا نسخه های قبلی نرم افزار سرور را می دهند. تمام دسترسی به نرم افزار سرور نیاز به مجوز CALs، ECs، یا CAL Equivalent دارند.

CAL ها و EC ها در موارد زیر مورد نیاز نیستند:

برای دسترسی از طریق یک سرور لایسنس شده دیگر (به عنوان مثال، یک سرور لایسنس شده که دسترسی یابد به یک سرور لایسنس شده دیگر).

برای دسترسی به نرم افزار سروری که در حال اجرای بارکاری وب (مانند محتوا در یک راهکار وب اینترنتی در یک وبسایت قابل دسترس عمومی) و یا بارکاری محاسبات با کارایی بالا (HPC) (مانند نرم افزار سرور مورد استفاده برای اجرای Cluster Node در ارتباط با دیگر نرم افزار های Cluster Node به منظور حمایت از برنامه های HPC Cluster).

برای دسترسی به یک OSE فیزیکی صرفا برای Hosting و مدیریت OSE های مجازی (به عنوان مثال، اگر 2016 در یک OSE فیزیکی به عنوان hypervisor استفاده شود، اما همه OSE های مجازی 2012 هستند، فقط CAL 2012 یا EC مورد نیاز است).

مزایای تضمین های نرم افزاری :

مشتریان Microsoft Commercial Licensing با Software Assurance فعال چیزی بیشتر از نرم افزار و خدمات مایکروسافتشان با دسترسی به مجموعه ای منحصر به فرد از فناوردی ها و حقوق لایسنس برای کمک به استفاده از محصولات موثر مایکروسافت را به دست می آورند. در اینجا لیستی از چند مزیت است که مشتریان می توانند با Software Assurance برای ویندوز سرور دریافت کنند:

 

New version rights :

ارتقا لایسنس هر یک از محصولات تحت پوشش Software Assurance فعال تا جدیدترین نسخه که در دسترس است.

Planning services :

دریافت کمک در برنامه ریزی عمیق از شرکای واجد شرایط مایکروسافت یا سرویس های مایکروسافت برای کمک به ارزیابی و ایجاد یک طرح ساخت یافته برای راه اندازی راه حل های مایکروسافت. خدماتی نظیر Private Cloud, Management & Virtualization Deployment Planning Services (PVDPS) و تحلیل اساسی، کسب و کار، روند و روش های فنی که مشتریان نیاز دارند مرکز داده خود را بهینه سازی سازی کنند را ارائه می دهد.

Step-up licenses:

مشتریان با Software Assurance فعال می توانند از نسخه های پایین تر به نسخه بالاتر از محصولات خاص (از جمله ویندوز سرور 2016 Standard به ویندوز سرور 2016 Datacenter) مهاجرت کنند. توجه داشته باشید که ویژگی لایسنس Step-up در Open License وجود ندارد.

24×7 problem resolution support:

شامل پشتیبانی تلفن در سراسر ساعت روز برای مسائل مربوط به کسب و کار بحرانی، علاوه بر این، پشتیبانی از ایمیل های نامحدود برای مشکلات غیر بحرانی در دسترس است.

Back-up for disaster recovery:

لایسنس اضافی برای سرور های مورد استفاده به عنوان پشتیبان گیری آفلاین (“Cold”) ، برای کمک به مشتریان برای recover کردن در صورت وقوع فاجه است.

Azure Hybrid Benefit for Windows Server:

مشتریان می توانند Upload کنند و خودشان از Windows Server images روی Microsoft Azure از طریق ماشین های مجازی (“Base Instances”) استفاده کنند و تنها هزینه استفاده از خدمات نمونه های Base Instance را پرداخت کنند.

نانو سرور :

مشتریان با Software Assurance فعال روی ویندوز سرور Standard و Datacenter لایسنس شده می توانند از ویژگی های Nano Server استفاده کنند. Software Assurance فعال نیز روی لایسنس های Base Access و لایسنس های Access Additive پیشنهاد می شود.

حقوق Disaster Recovery :

برای هر نمونه از نرم افزار مجاز سرور که یک مشتری در یک OSE مجازی یا فیزیکی لایسنس شده اجرا می کند ، آن ها ممکن است یک نمونه Backup در یک OSE فیزیکی یا مجازی را روی همان سرور لایسنس شده (1) به Disaster Recovery و استفاده مشتریان اختصاص دهند ، (2) برای نمونه های نرم افزار واجد شرایط به غیر از ویندوز سرور ، روی Microsoft Azure Services ، با توجه به اینکه نمونه Backup از طریق Azure Site Recovery به Azure مدیریت می شود.

نمونه Backup می تواند در طول دوره های استثنائی زیر اجرا شود :

  • برای دوره های کوتاه تست Disaster Recovery ظرف یک هفته در 90 روز.
  • در طول یک Disaster، در حالی که سرور اصلی هنگام Recovery خاموش می باشد.
  • در زمان وقوع یک فاجعه ، برای یک دوره کوتاه ، برای انتقال بین سرور تولید اولیه و سرور بازیابی فاجعه کمک کند.

برای استفاده از نرم افزار تحت حقوق Disaster Recovery ، مشتری باید از شرایط زیر پیروی کند :

OSE روی سرور Disaster Recovery نباید در هر زمان دیگری اجرا شود به غیر از موارد فوق.

OSE روی سرور Disaster Recovery نباید در همان Cluster به عنوان سرور تولید قرار گیرد.

به غیر از نمونه های Backup در حال اجرا روی Microsoft Azure Services ، لایسنس ویندوز سرور برای سرور Disaster Recovery نیازی نیست اگر رول و نقش Hyper-V در ویندوز سرور برای Replicate کردن OSE های مجازی از Production Server در یک Primary Site به یک سرور Disaster Recovery Server استفاده شده است.

سرور Disaster Recovery ممکن است تنها برای اجرای نرم افزار مجازی سازی سخت افزار ( همچون مجازی سازی Hyper-V ) ، ارائه خدمات مجازی سازی سخت افزار ، اجرای Agent های نرم افزاری برای مدیریت نرم افزار مجازی سازی سخت افزار ، سرویس دهی به عنوان یک مقصد برای Replication ، دستیابی به replicated virtual OSEs ، تست Failover ، و یا در انتظار برای Failover شدن OSE های مجازی استفاده می شود.

بارهای کاری Disaster Recovery را اجرا کنید همانطور که در بالا توضیح داده شد.

سرور Disaster Recovery ممکن است به عنوان یک Production Server استفاده نشود.

استفاده از نمونه نرم افزار Backup باید با شرایط لایسنس نرم افزار مطابقت داشته باشد.

هنگامی که فرایند Disaster Recovery کامل می شود و سرور Recover شده ، نسخه Backup نمیتواند در هر زمان دیگری اجرا شود، به غیر از زمان های مجاز در اینجا.

حفاظت از پوشش دهی Software Assurance برای تمام CAL ها ، لایسنس های External Connector و لایسنس های Server Management ، تحت دسترسی آن ها به نمونه Backup و مدیریت OSE هایی است که در این نرم افزار اجرا می شود.

حق درخواست مشتری برای اجرای نمونه های Backup به پایان می رسد زمانی که Software Assurance نرم افزارتان به پایان می رسد.

مزایای ویژه Software Assurance به واسطه Commerical Licensing Program ( مانند یک Enterprise Agreement یا Open Value Agreement ) و محصول تغییر می کنند.

مهاجرت Software Assurance و امتیاز لایسنس :

Version upgrade rights – Windows Server Essentials edition

مشتریان Commercial Licensing با Software Assurance فعال روی ویندوز سرور لایسنس شده نسخه Essential از اکتبر 1, 2016 واجد شرایط ارتقا به ویندوز سرور Essentials 2016 هستند. اطلاعات زیر خلاصه ای را ارائه می دهد.

امتیاز لایسنس Core – نسخه ویندوز سرور Standard و Datacenter :

مشتریان Commercial Licensing با Software Assurance فعال روی لایسنس های پردازنده ویندوز سرور Standard یا Datacenter از تاریخ 1 اکتبر 2016 واجد شرایط دریافت لایسنس هستند. اطلاعات زیر خلاصه ای را ارائه می دهد.

لایسنس (Original equipment manufacturer (OEM – ثبت نام در Software Assurance :

Software Assurance برای آخرین نسخه ( تعیین شده توسط آخرین نسخه موجود در Commercial Licensing Service Center ) از نرم افزار در دسترس است : ویندوز سرور 2016 . مشتریان باید 90 روز پس از خرید، Software Assurance را بدست آورند. (جزئیات بیشتر در مورد محصولات مایکروسافت را ببینید). اگر یک مشتری Software Assurance را برای یک لایسنس OEM بدست آورد، استفاده از این نرم افزار به شرایط  Microsoft Product Terms برای آن محصول به شرایط و ضوابط موافقت نامه سازمانشان Commercial Licensing agreement مربوط می شود.

لایسنس Core ، Software Assurance :

مشتریان Commercial Licensing با Software Assurance فعال روی لایسنس های پردازنده ویندوز سرور Standard یا Datacenter از تاریخ 1 اکتبر 2016 واجد شرایط دریافت لایسنس شدند. اطلاعات زیر خلاصه ای را ارائه می دهد.

مایکروسافت در حال فراهم کردن امتیاز لایسنس به Software Assurance مشتریان می باشد تا به راحتی از لایسنس ویندوز سرور 2012 R2 ( مبتنی بر پردازشگر ) به لایسنس ویندوز سرور 2016 ( مبتی بر Core ) منتقل شوند. امتیازات از لایسنس های Core برای مشتریان لایسنس های کافی فراهم می کند تا به همان تعداد از بارهای کاری (OSEs) در پیکربندی سرورشان ادامه دهد.

ویندوز سرور 2012 R2 آخرین نسخه ویندوز سرور لایسنس شده تحت Processor / CAL بود. ویندوز سرور 2016 لایسنس شده تحت مدل جدید Per Core / CAL مجاز است. مشتریان با Software Assurance روی پردازشگر لایسنس شده در راه اندازی ویندوز سرور 2016 (1 اکتبر 2016) برای استفاده از بعضی حقوق و امتیازات واجد شرایط هستند.

لایسنس های واجد شرایط عبارتند از پرازنده لایسنس شده ویندوز سرور با Software Assurance فعال که توسط مشتری به عنوان دسترسی عمومی (1 اکتبر 2016 ) به دست می آید و هرگونه پردازنده لایسنس شده ویندوز سرور با Software Assurance فعال پس از آن تحت توافق مشابه از طریق یک برنامه درست True-up به دست می آید.

مشتریانی که لایسنس های واجد شرایط دارند ممکن است نسخه ی مشابه ویندوز سرور 2016 را ارتقا دهند در و عوض از آن نسخه های قبلی ویندوز سرور ، در طول مدت زمان فعلی ، پوشش Software Assurance را استفاده کنند.

پس از انقضای دوره فعلی پوشش Software Assurance در لایسنس های  واجد شرایط ، مشتریانی که لایسنس های دائمی دریافت کرده اند، امتیازات کامل Core Licenses را دریافت خواهند کرد و همچنین واجد شرایط به دریافت امتیازات Additional Core هستند. امتیازات Core برای مشترکان که گزینه خرید را انتخاب می کنند اعطا می شود.

لایسنس های Core Full: هر لایسنس واجد شرایط 16 Core لایسنس اصلی برای ویندوز سرور 2016 اعطا خواهد شد.

لایسنس های Additional Core : برای سرور های دارای بیش از 8 Core در هر پردازنده و بیش از 16 Core در هر سرور.

برای امتیازات لایسنس Additional Core واجد شرایط بمانید ، مشتریان باید یک رکورد از سخت افزار فیزیکی و پیکربندی سرور لایسنس شده را که لایسنس های واجد شرایط آنها اختصاص داده شده، ایجاد و نگهداری کنند. یک رکورد باید تا تاریخ 30 سپتامبر 2019 یا تاریخ انقضاء مدت Software Assurance برای لایسنس های واجد شرایط  ، هر کدام که پیش تر است، ایجاد شود.

برای ایجاد رکورد ، مشتریان ممکن است از تکنولوژی نرم افزار (Inventory Logging (SIL  یا هر نرم افزار معادل آن استفاده کنند. SIL با نرم افزار ویندوز سرور 2016 گنجانده شده است و در سرورهای ویندوز سرور 2012 R2، 20012 و 2008 R2 نیاز به نصب دارد. برای ویندوز سرور 2008 و قبل ، مایکروسافت ابزارهای (Microsoft recommends the Microsoft Assessment and Planning (MAP را توصیه می کند.

برای مشتریان اشتراک، ارسال و یا ارائه اسناد سرور با مایکروسافت پس از انقضا یا تمدید برای دریافت امتیاز لایسنس Additional Core لازم نیست. با این حال، مشتری باید اسناد را به عنوان مدرکی از صلاحیت واجد شرایط بودن لایسنس Additional Core اصلی داشته باشد، باید سناریوی صدور لایسنس یا انطباق با اعتبار سنجی مورد نیاز باشد.

امتیازات لایسنس Additional Core برای “Stacked licenses” برای نسخه های Standard قابل اجرا هستند. امتیازات لایسنس Additional Core برای “Stacked licenses” در نسخه های Datacenter قابل اجرا نیستند. “Stacked license” به معنی لایسنس واجد شرایط است که به یک سرور لایسنس شده، بیش از حداقل تعداد مورد نیاز برای اجرای نرم افزار سرور در آن سرور اختصاص داده شده است.

برای مثال ، یک سرور دارای دو پردازنده حداقل به یک لایسنس 2 پردازنده برای ویندوز سرور 2012 R2 Standard یا یک لایسنس دو پردازنده برای ویندوز سرور 2012 R2 Datacenter نیاز دارد. در این مثال ، هر لایسنس ای که به این سرور اختصاص داده شده بیش از حداقل مورد نیاز ”Stacked licenses”  در نظر گرفته شده است.

لایسنس Full و Additional Core در مورد تجدید Software Assurance برای ویندوز سرور و یا برای مشتریانی که پوشش Software Assurance را تمدید نمی کنند، بر ارتقاء به ویندوز سرور 2016 اثر می گذارد. لایسنس Full و Additional Core لایسنس های واجد شرایط مشتریان را جایگزین می کند. با لایسنس های Core ، استفاده از ویندوز سرور 2016 و نسخه های قبلی، مستلزم صدور لایسنس و استفاده از حقوق مبتنی بر Core می باشد.

پس از گذشت از پوشش Software Assurance مشتری، لایسنس Additional Core دیگر ممکن است به سرور دیگری اختصاص داده نشده و از امتیازات لایسنس Full Core در ارتباط با لایسنس واجد شرایط یکسان استفاده شود.

امتیازات لایسنس Core مثال برای نسخه Datacenter :

جدول زیر نمونه هایی از پیکربندی های مختلف سرور را ارائه می دهد، حداقل تعداد لایسنس های پردازنده های R2 2012 که نیاز به لایسنس هر سرور دارند، و تعداد امتیازات لایسنس های Core ، Windows Server 2016 پیشنهاد شده است. امتیازات لایسنس Core کافی را برای ادامه کار با همان حجم بارکاری (OSE) روی سرور موجود فراهم می کند.

یک لایسنس پردازنده Datacenter 2012 R2 دو پردازنده را پوشش می دهد و حقوق OSE های نامحدود را بر روی یک سرور لایسنس کامل تامین می کند. لازم نیست که “Stack license” را در بیش از حداقل مورد نیاز قرار دهید. هر “Stack license” برای Datacenter سرور امتیازات لایسنس Full Core را دریافت می کند. امتیازات لایسنس Additional Core در “Stacked license” برای Datacenter قابل اجرا نیست.

 

امتیازات لایسنس Core مثال برای نسخه Standard :

یک لایسنس پردازنده Standard 2012 R2 دو پردازنده را پوشش می دهد و حقوق 2 OSE را بر روی یک سرور لایسنس کامل تامین می کند. برای حقوق OSE های اضافی ، مشتری ممکن است “Stacked licenses” بیش از حداقل نیاز داشته باشد. در چنین مواردی، هر “Stacked license” برای Standard تعیین شده سرور امتیازات لایسنس Full Core را دریافت می کند و برای امتیازات لایسنس Additional Core واجد شرایط است.

Additional Core License grants – Microsoft Inventory Solutions :

برای واجد شرایط بودن امتیازات لایسنس Additional Core ،مشتریان باید یک رکورد از سخت افزار فیزیکی و پیکربندی سرور لایسنس شده را که لایسنس های واجد شرایط به آنها اختصاص داده شده، ایجاد و نگهداری کنند. برای ایجاد رکورد، مشتریان ممکن است از تکنولوژی لیست وقایع سیستم نرم افزار مایکروسافت  Microsoft Software Inventory Logging (SIL) یا هر نرم افزار مشابه استفاده کنند.

مایکروسافت دو راه حل برای کمک به برنامه ریزی یک مهاجرت از سرور های مشتری که لایسنس های مبتنی بر پردازنده های ویندوز سرور 2012 R2 را داراست به لایسنس های مبتنی بر هسته ویندوز سرور 2016 را ارائه می دهد. ابزار لیست وقایع نرم افزار (SIL) یا سیستم برنامه و ارزیابی مایکروسافت Microsoft Assessment and Planning (MAP) Toolkit (MAP) ، هر دو این ابزار ها ، ابزاری  برای تحلیل و گزارش گیری را فراهم می کند.

  • SIL: توصیه شده برای سرورهای ویندوز سرور 2008 R2 تا 2016. نیاز به نصب نرم افزار برای سرورهای ویندوز سرور 2012 R2، 20012 و 2008 R2. همراه با نرم افزار ویندوز سرور 2016.
  • MAP: توصیه شده برای سرورهای تحت ویندوز سرور 2008 و قبل. نیاز به نصب hotfix برای سرورهای ویندوز سرور 2008 و قبل از آن.

جدول زیر تفاوت های ویژگی بین ابزارهای مایکروسافت SIL و MAP را مشخص می کند. مایکروسافت برای برنامه ریزی مهاجرت توصیه می کند که مشتریان ابزار را مبتنی بر نرم افزار سرور مورد استفاده انتخاب کنند . هنگامی که ویندوز سرور 2016 مستقر است، مایکروسافت ابزار SIL را توصیه می کند تا ردیابی و گزارش دهی نرم افزار را در برنامه های در حال اجرا ساده تر کند.

امتیازات Additional Core –  Microsoft Software Inventory Logging Aggregator (SILA)

Aggregator Logging Software Inventory Software (SILA) مشتریان برنامه های ویندوز سرور مایکروسافت را به گرفتن نمونه های نرم افزاری منحصر به فرد در نصب ویندوز سرور به راحتی و به طور متناوب قادر می سازد. SILA همچنین قابلیت گزارش گیری اولیه برای مصرف و استفاده آسان را فراهم می کند. بدون استفاده از نرم افزار SILA، مایکروسافت هیچ داده ای ارسال نمی کند.

SILA برای استفاده توسط مدیران فناوری اطلاعات و مرکز داده ها طراحی شده است کسانی که به راه حلی کم هزینه برای جمع آوری اطلاعات ارزشمند موجودی نرم افزار به طور خودکار در طول زمان نیاز دارند. در زیر فهرستی از اطلاعاتی است که SILA ارائه می دهد. اگر یک مشتری تصمیم به استفاده از هر نرم افزار معادل داشته باشد، اطلاعات معادل باید ایجاد و نگهداری شود.

حقوق مهاجرت Software Assurance توسط برنامه خریداری شده :

هر برنامه خریداری شده مایکروسافت دارای قوانین مختلف برای حقوق مهاجرت اطمینان Software در طول و در پایان ثبت نام است. جدول زیر خلاصه ای را ارائه می دهد. حقوق مشتریان به آنها و وابستگان آنها و همچنان مطابق با شرایط موافقت خود، از جمله پرداخت برای محصولات بستگی دارد. برای جزئیات کامل در مورد این مزایا و قوانین مربوط به لایسنس Volume نرم افزار، به شرایط محصولات مراجعه کنید.

چگونه لایسنس های ویندوز سرور 2016 فروخته شده:

لایسنس های نرم افزاری ویندوز سرور 2016 از طریق کانال هایی طراحی شده اند که نیاز های منحصر به فرد مشتریان را تامین می کنند فروخته شده. این کانال های فروش عبارتند از: فروشندگان آنلاین، ارائه لایسنس های کامل بسته بندی شده full packaged product  (FPP) از نرم افزار ویندوز سرور، سازندگان اصلی تجهیزات original equipment manufacturers (OEMs) ارائه لایسنس های از پیش نصب شده با سیستم های سخت افزاری خود، و همچنین همکاران راه حل لایسنس Licensing Solutions Partners  (LSPs) و مشاوران سازمانی نرم افزار Enterprise Software Advisors  (ESAs ) ارائه نرم افزار ویندوز سرور از طریق برنامه های صدور لایسنس تجاری مایکروسافت (Microsoft Commercial Licensing programs) برای سازمان های نهایی مشتری.

لایسنس تجاری :

مایکروسافت برنامه های صدور لایسنس را برای کمک به کاهش هزینه های اداری سربار و مدیریت نرم افزار ارائه می دهد. در حالی که امکان صدور لایسنس محصول را به طور مداوم با تخفیف قابل توجهی فراهم می کند. گزینه های مختلف صدور لایسنس، مشتریان را قادر می سازد که برنامه ای را انتخاب کنند که بهترین کارایی را برای مدیریت و نیازهای عملیاتی داشته باشد.

  • برنامه های جامع که Software Assurance را به عنوان مزایای ثابت ارائه می دهند: Open Value (OV), Open Value Subscription (OVS), Enterprise Agreement, Enterprise Agreement subscription, Server and Cloud Enrollment (SCE).
  • برنامه های عملیاتی : Open and the Microsoft Products and Services Agreement (MPSA). Windows Server is not available through the Microsoft Independent Software Vendor (ISV) Royalty Licensing Program.

مایکروسافت همچنین برنامه هایی را ارائه می دهد که می توانند نیازهای خاص سازمان هایی را که با مایکروسافت همکاری دارند، برای ارائه نرم افزار و سرویس های اضافی مانند توافقنامه مجوز سرویس دهنده خدمات مایکروسافت Microsoft Services Provider License Agreement  (SPLA)، ارائه دهد.

Server and Cloud Enrollment (SCE) (ثبت نام سرور و ابر):

SCE ، نام نویسی تحت توافق سازمانی مایکروسافت است که مشتریان متعهدی را برای استاندارد سازی به طور گسترده بر روی یک یا چند سرور کلیدی و فناوری ابر از مایکروسافت ایجاد می کند. در عوض برای تعهد پایه نصب شده به یک یا چند بخش از ثبت نام سرور و ابر، مشتریان بهترین قیمت ها و شرایط را به همراه مزایای دیگر، از جمله گزینه های لایسنس ابری بهینه سازی شده و مدیریت لایسنس ساده دریافت می کنند.

 

در دسترس بودن کانال :

این جدول زیر نشانگر دسترسی اولیه کانال برای لایسنس های نرم افزاری ویندوز سرور 2016 است. هر نسخه ممکن است در همه کانال ها یا برنامه های لایسنس در همه مناطق موجود نباشد.

در دسترس بودن از طریق برنامه های لایسنس مجوز تجاری :

لایسنس ها برای نسخه های ویندوز سرور 2016 در برنامه های Microsoft Commercial Licensing  موجود است.

مجوز برای نسخه های ویندوز سرور 2016 در برنامه های صدور مجوز تجاری مایکروسافت موجود است.

Volume Activation :

Volume Activation مجموعه ای از فناوری ها و ابزار هایی است که برای اتوماسیون فرایند فعال سازی محصول برای سیستم هایی که تحت یک توافقنامه صدور لایسنس تجاری مایکروسافت مستقر هستند، طراحی شده است. ویندوز سرور 2016 شامل فن آوری هایی است که برای ساده سازی وظیفه پیکربندی توزیع و مدیریت لایسنس های  نرم افزاری Volume سازمان طراحی شده است.

The Volume Activation Services server role: سرویس فعال سازی Volume یک نقش سرور در ویندوز سرور (2012، 2012 R2، 2016، و یا نسخه های بعدی) است که مشتری را قادر می سازد به طور خودکار صدور و مدیریت Microsoft software volume licenses را برای انواع سناریوها و محیط ها ساده کند. با Volume Activation Services مشتری می تواند سرویس Key Management Service (KMS) را نصب و پیکربندی کند و Active Directory را فعال کند.

Key Management Service (KMS): KMS یک سرویس role است که اجازه می دهد سازمان ها سیستم های خود را درون شبکه خود از یک سرور که در آن یک میزبان KMS نصب شده است فعال کند. با استفاده از KMS، جوانب مختلف فناوری اطلاعات می توانند فعالیتهای خود را بر روی شبکه محلی خود تکمیل کنند و نیاز به رایانه های شخصی برای اتصال به مایکروسافت برای فعال شدن محصول را از بین ببرند. KMS به یک سیستم اختصاصی نیاز ندارد و می تواند بر روی یک سیستم که خدمات دیگر را فراهم می کند، هماهنگ باشد. به طور پیش فرض، نسخه های Volume ویندوز 8 (و یا نسخه های بعدی) و ویندوز سرور 2012 (و یا نسخه های بعدی) به سیستمی متصل می شود که سرویس KMS را میزبانی می کند تا درخواست فعال سازی را انجام دهد. هیچ اقدامی از طرف کاربر لازم نیست.

Active Directory-based activation : فعال سازی مبتنی بر Active Directory یک سرویس role است که به مشتری اجازه می دهد از سرویس های دایرکتوری Active Directory (Active Directory DS) برای ذخیره اشیاء فعال سازی استفاده کند که می تواند کار را برای حفظ سرویس فعال سازی  volumeبرای یک شبکه ساده تر کند. با فعال سازی Active Directory، به هیچ سرور میزبان اضافی نیاز نیست، و درخواست های فعال سازی در هنگام راه اندازی کامپیوتر پردازش می شود.

هر رایانه ای که از ویندوز 8 (و یا نسخه های بعدی) و ویندوز سرور 2012 (و یا نسخه های بعدی) با یک کلید مجوز عمومی  Generic Volume License Key  (GVLK) که به domain متصل است، برخورار باشد، به طور خودکار و شفاف فعال خواهد شد. فعال شدن پس از شروع لایسنس سرویس انجام می شود. هنگامی که این سرویس شروع می شود، رایانه ای که ویندوز 8 (و یا نسخه های بعدی) و ویندوز سرور 2012 (و یا نسخه های بعدی) را به طور خودکار با Active Directory DS ارتباط می دهد، شیء فعال را دریافت می کند و بدون دخالت کاربر فعال می شود.

Downgrade rights:

ویندوز سرور 2016 ساه می باشد و برای مشتریان آسان است که نسخه مناسب برای نیاز های خود را به راحتی انتخاب کنند. از میان سه نسخه اولیه ویندوز سرور، بر اساس اندازه سازمان و نیز نیازهای مجازی سازی و مرکز داده، می توان انتخاب کرد. مشتریان همچنین می توانند نسخه های پیشین، نسخه ی مشابه یا نسخه های پایین تر را به جای اینکه لایسنس آن را داشته باشند، نصب کنند. از اینها با عنوان ” downgrade rights ” و down edition rights”” نیز یاد شده است.

برنامه ریزی برای ویندوز سرور 2016 :

هنگام برنامه ریزی برای نصب ویندوز سرور 2016، از طریق ارتقاء یا مجوزهای جدید، موارد زیر را بخاطر داشته باشید :

  • نسخه ویندوز سرور 2016 را بر اساس نیازهای مجازی سازی و ویژگی های نسخه انتخاب کنید:
    • نسخه Datacenter ایده آل برای محیط های دیتا سنتر با مجازی سازی بسیار و software-defined است.
    • نسخه Standard ایده آل برای مشتریان با محیط های کم تراکم یا غیر مجازی است.
    • نسخه Essential برای کسب و کارهای کوچک با حداکثر 25 کاربر و 50 دستگاه مناسب است که سرورهایی با یک یا دو پردازنده را اجرا می کنند. Essentials گزینه خوبی برای مشتریان است در حالی که نسخه Foundation، با ویندوز سرور 2016 در دسترس نیست.
  • تجدید Software Assurance بهترین راه برای محافظت از سرمایه گذاری و دسترسی به نسخه های جدید، خدمات برنامه ریزی استقرار و کمک های فنی است.
  • هسته CAL و Enterprise CAL Suites همچنان به عنوان راهکار ارزان برای خرید CAL های ویندوز سرور برای دسترسی به بارهای کاری که در نسخه های استاندارد ویندوز و سرور Datacenter ویندوز کار می کنند، ادامه خواهد یافت.
  • مایکروسافت Core Infrastructure Suite (CIS) همچنان به ارائه بهترین قیمت برای مدیریت خصوصی Cloud و مرکز داده پرداخته است.
  • بدانید که چگونه پرداخت های معنطف می توانند به دستیابی به نیازهای IT مشتری و ماندن بر روی بودجه مورد نظر، کمک کند..
  • قیمت ها و سطوح قیمت گذاری متفاوت است. مایکروسافت قیمت و شرایط پرداخت برای مجوزهای خریداری شده از طریق نمایندگی فروش را تعیین نمی کند. مایکروسافت به مشتریان در دفاتر فروش، مراکز پشتیبانی و مراکز فن آوری در سراسر جهان دسترسی دارد. برای قیمت گذاری خاص، با نماینده فروش مایکروسافت در یک دفتر فروش ارتباط برقرار کنید.

 

عیب یابی و مانیتور کردن درایوهای سرور HPE Proliant

Cage درایوهای مربوط به سرور های HPE Proliant دارای نمایشگر پیشترفته ای هستند که به وضوح وضعیت هر درایو را مشخص می کنند ، این نمایشگرها باعث صرفه جویی در وقت و جلوگیری از ، از دست دادن اطلاعات می شود.

در زیر به معرفی وضعیت نمایشگر هر Cage می پردازیم.

وضعیت اول :

درایو هیچ کانفیگی ندارد.

وضعیت دوم :

درایو در حال فعالیت است و چرخش در جهت عقربه های ساعت است.

درایو در حال فعالیت است.

وضعیت سوم :

درایو توسط یک برنامه مانند Smart Storage Administrator قابل دسترسی است. برای شناسایی درایو مورد نظر شبیه UID عمل می کند.

وضعیت چهارم :

درایو Failed شده است.

وضعیت پنجم :

درایو در حال خراب شدن است.

وضعیت ششم :

درایو در حال Rebuilt شدن است.

بلاک چین چیست و چرا مورد توجه است

بلاک چین 1 یک سیستم برای نگهداری دفتر حساب های توزیع شده است به طوری که اجازه می دهد سازمانهایی که اعتماد کافی به یکدیگر ندارند بر روی بروزرسانی این دفتر حساب ها به توافق برسند. به جای استفاده از شخص ثالث مرکزی یا فرآیند تطبیق حساب آفلاین، بلاک چین از پروتکل های peer to peer استفاده می کند. بلاک چین به عنوان یک دفتر حساب توزیع شده، یک رکورد پاک نشدنی و آنی را فراهم می کند که در میان شرکت کنندگان آن کپی می شود.

بلاک چین این پتانسیل را دارد که اساسا چگونگی انجام معاملات تجاری جهانی را تغییر دهد. در حال حاضر برخی از معاملات از طریق شخص ثالث انجام و تعیین مسیر می شوند تا صداقت و حفاظت در معامله را تضمین کنند. وجود این اشخاص ثالث می تواند منجر به بروز تاخیرها در پرداخت و حتی افزایش هزینه ها شود. تکنولوژی بلاک چین منجر می شود که شرکت کنندگان در شبکه مورد اعتماد تجاری به طور مستقیم معاملاتشان را انجام دهند در حالی که از اعتبار و ثبات معاملاتشان مطمئن خواهند بود. هنگامی که معاملات پیشنهاد شده اعتبار می یابند و توافق بر روی پیامدهای آن به دست می آید، شرکت کنندگان در تکنولوژی بلاک چین، آنها را در بلاکهایی مرتبط به هم و رمزنگاری شده ثبت می کنند که قابل لغو شدن نیستند.

این تکنولوژی به حل و فصل بسیاری از چالش ها در مقیاس enterprise کمک می کند، همچون:

  • ایجاد اعتماد در معاملات BTB 2 نظیر به نظیر، به طوری که از هزینه ها و خطرات واسطه ها جلوگیری می شود
  • کاهش روش های دستی، مبادله اطلاعات در معرض خطا و فرآیندها
  • پرهیز از هزینه و تاخیرهای تطبیق آفلاین
  • کاهش تطبیق های cross-ERP که منجر به خطرات واریز اسناد و ثبت های ضعیف می شود
  • کاهش خطرات بالای تقلب در معاملات میان شرکت ها
  • بهبود قابلیت رویت اطلاعات به طور آنی در اکوسیستم تجاری

مکانیزم بلاک چین :

  • سیستم بلاک چین شبکه ای نظیر به نظیر از نودهای معتبر است. هر نود دفتر حسابی حاوی اطلاعات و تاریخچه ای از بروزرسانی ها را نگاه می دارد.
  • تغییرات درون این دفترحساب ها، از طریق معاملات پیشنهاد شده توسط طرف های خارجی به وسیله کلاینتها راه اندازی می شود. هنگامی که از طریق معاملات تغییرات رخ می دهد، شرکت کنندگان در بلاک چین منطق بیزینس (به اصطلاح قراردادهای هوشمندانه) را اجرا می کند و برای تایید نتایج از پروتکل های اجماع 3 پیروی می کنند.
  • هنگامی که تحت قوانین شبکه توافق به دست می آید، معاملات و نتایج آنها درون بلاک های داده ای دسته بندی می شوند که به واسطه رمزنگاری ایمن و غیرقابل تغییر هستند و توسط هر کدام از شرکت کنندگان به دفتر حساب اضافه شده اند.
  • علاوه بر تمام معاملات و نتایج آنها، هر بلاک حاوی هش رمزنگاری از بلاک قبلی است که تضمین می کند، هر گونه سوء استفاده از یک بلاک خاص به راحتی شناسایی شود.

فواید بلاک چین :

بلاک چین فرآیند زمانگیر و پیچیده در معاملات BTB را با روشی که شفاف، قابل بازبینی و تضمین کننده است، جایگزین می کند. فواید آن برای کسب و کارهای امروزی شامل:

  • واسطه های کمتر

اجتناب از واسطه های متمرکز با استفاده از شبکه کسب و کار نظیر به نظیر

  • فرآیندهای سریع تر و اتوماتیک تر

فرآیندها و مبادله داده ها را اتوماتیک می کند. مغایرت های آفلاین را حذف می کند. به طور خودکار اقدامات، حوادث و حتی پرداخت ها بر اساس شرایط از پیش تعیین شده فعال می شوند. فرایندهایی که روزها (یا هفته ها) انجام می شد در حال حاضر به طور آنی انجام می شود.

  • کاهش هزینه ها

هزینه ها به واسطه شتاب بخشیدن به معاملات و حذف فرآیندهای واریز اسناد با استفاده از ساختار اشتراکی قابل اعتمادی از اطلاعات مشترک به جای اتکا بر واسطه های متمرکز یا فرآیندهای تطبیق پیچیده کاهش می یابد.

  • اتوماسیون سریع تر

به طور خودکار اقدامات، حوادث، و حتی پرداخت بر اساس شرایط از پیش تعیین شده راه اندازی می شوند. از طریق خودکارسازی فرآیندها برای کار خارج از ساعت های کاری، معاملات را سرعت می بخشد.

  • افزایش شفافیت

شرکت کنندگان بی درنگ معاملات توزیع شده در سراسر شبکه کاری مصوب خود را می توانند مشاهده نمایند. یک سیستم اشتراکی از رکوردها نگهداری می شود که همه در آن به میزان یکسانی از وقایع مطلع هستند.

  • افزایش امنیت

تقلب را کاهش می دهد در عین حال که با تضمین رکوردهای حیاتی تجاری، پذیرش قوانین تنظیم شده را افزایش می دهد.با استفاده از بلاک های مرتبط رمزنگاری شده داده ها را ایمن نگاه می دارد به طوری که رکوردها نمی توانند بدون شناسایی حذف شوند یا تغییر کنند.

بلاک چین در مقایسه با پایگاه داده مرکزی

بلاک چین یک دفتر حساب توزیع شده است که به طور مستقیم از طریق گروهی از اشخاص که الزاما مورد اعتماد یکدیگر نیستند، به اشتراک گذاشته می شود بدون اینکه به یک ادمین مرکزی شبکه نیازی باشد. در مقابل یک پایگاه داده سنتی (SQL یا NoSQL) به وسیله نهاد واحدی کنترل می شود. این تفاوت مهمی است به این معنا که:

  • هر نود در بلاک چین به طور مستقل هر معامله را پردازش و بررسی می کند. یک نود از آنجایی این توانایی را دارد که دارای قابلیت رویت کامل به وضعیت فعلی پایگاه داده، تغییرات درخواست شده توسط یک معامله و امضای دیجیتالی است که سرچشمه معامله را ثبت می کند.
  • معاملات و داده های مبتنی بر بلاک چین، تحمل پذیری بسیار بالایی را به علت افزونگی نهفته در آن دارند.
  • بروزرسانی ها توسط شرکت کنندگان پیش از انجام آنها توافق شده است، در مقایسه با یک محیط پایگاه داده معمولی که در آن به روز رسانی ها توسط هر طرف انجام می شود و سپس از طریق پردازش های طاقت فرسا (و اغلب آفلاین) تطبیق داده می شوند.
  • نقش آفرینی بلاک چین تقریبا بی وقفه در حال انجام است چرا که هیچ تاخیری از دفتر مرکزی نقل و انتقال بانکی یا فرآیند های تطبیق وجود ندارد درحالی که پیش از این بررسی ها اغلب در طول شب یا در طول چندین روز یا هفته صورت می گرفت.

نگاه عمیق به قابلیت VCHA – بخش 2

در بخش اول این مقاله ، پیاده سازی VCHA و ملاحظات آنرا بررسی کردیم . خوشبختانه ، در حال حاضر شما کلاستر VCHA خود را اماده کرده اید و آماده حرکت به سمت برخی از جنبه های عملیاتی ، مانند تهیه نسخه پشتیبان و بازیابی ، پچ کردن و ارتقاء به کلاستر VCHA هستید. در ادامه این مقاله به صورت عمیق هر یک از این ویژگی ها بررسی خواهیم کرد.

ادامه مطلب …